Mikrodermabrazja

Bielactwo nabyte (vitiligo) jest przewlekłą chorobą charakteryzującą się występowaniem płatów odbarwionej skóry, w których dochodzi do obniżenia aktywności lub zaniku melanocytów (komórek barwnikowych), pomocna w tym przypadku jest mikrodermabrazja. Przyczyny choroby nie są do końca znane, pomimo istnienia wielu terapii, pacjenci często spotykają się z niepowodzeniem standardowego leczenia farmakologicznego i naświetlań. Dla nich zarezerwowano zaawansowane zabiegi, wśród których wymieniana jest mikrodermabrazja, metodę tę stosuje się najczęściej jako technikę wspomagającą główną procedurę terapeutyczną, np. przy mikroprzeszczepach skóry z melanocytami lub łącznie z terapią chemioterapeutykami stosowanymi miejscowo. U niektórych pacjentów leczenie tylko mikrodermabrazja może przynieść równie satysfakcjonujące efekty. Jej skuteczność tłumaczy się aktywacją produkcji i uwalniania barwnika w wyniku pobudzenia metabolicznie nieczynnych melanocytów położonych w plamach bielaczych.

Rozstępy skórne (striae distensae) to bardo częsty i trudny do leczenia problem, występują u 70% dziewcząt oraz 40% chłopców w okresie dojrzewania i wiążą się ze wzrostem lub nagłym zwiększeniem masy tkanki tłuszczowej, tj. otyłością. Białe i czerwone pręgi na ciele są poważnym defektem kosmetycznym, najlepsze efekty uzyskuje się w leczeniu świeżych zmian do około 6 miesięcy od ich powstania. W usuwaniu rozstępów najlepsze rezultaty przynosi głęboka mikrodermabrazja wykonywana do momentu uzyskania mikrokrwanienia. Aby wyniki leczenia były satysfakcjonujące konieczne jest wykonanie 10-20 sesji zabiegowych.

Mikrodermabrazja wzmacnia skórę, pobudza produkcję włókiem kolagenu i elastyny, ograniczeniem zabiegu jest brak możliwości usuwania zmian z przerwaniem ciągłości tkanki podskórnej, które spotyka się w dużych i głębokich rozstępach. Działania uboczne jakie może powodować mikrodermabrazja są rzadkie i przemijające, najczęściej spotyka się zaczerwienienie, obrzęk, pieczenie, nadwrażliwość na bodźce (w tym światło słoneczne), przebarwienia. Niekiedy, szczególnie u pacjentów z ciemniejszą skórą po zabiegu mogą wystąpić trwałe odbarwienia skóry lub plamy. Pacjent w czasie zabiegu powinien być wyposażony w ochronne okulary, aby zapobiec urazom oczu wywołanym rozpędzonymi kryształami. Mikrodermabrazja stanowi większe zagrożenie dla personelu, który go wykonuje, częsta aspiracja kryształów przez układ oddechowy może prowadzić do rozwoju zwłóknienia płuc. Personelowi poleca się zatem zakładanie odpowiedniego zabezpieczenia podczas wykonywania zabiegu.

Mikrodermabrazja nie jest wskazana przy chorobach ropnych (np. liszajec zakaźny, ropne wykwity skórne również w trądziku) i wirusowych zakażeniach skóry (wyprysk herpetyczny, brodawki). Przeciwwskazaniem jest aktywnie trwający trądzik różowaty, toczeń, łuszczyca, nowotwory skóry, znamiona oraz choroby naczyniowe (szczególnie naczyniaki), w przypadku uszkodzeń skóry i zranień należy zabieg odłożyć do momentu wyleczenia. Bardzo ostrożnie mikrodermabrazja przeprowadzana jest u osób o kruchych naczyniach włosowatych, to samo dotyczy pacjentów z cukrzycą, u których zmiany naczyniowe i polineuropatia może stanowić bezwzględne przeciwwskazanie. Zabieg jakim jest mikrodermabrazja i szczególnie dermabrazja nie wykonywany jest na powiekach, błonach śluzowych i czerwieni wargowej. Nieumiejętny lub zbyt głęboki zabieg może wywołać krwawienie lub siniaki na skórze, a nawet trwałe uszkodzenie skóry.

«1 2 345 ... 8»