Liszaj

Nie ma skutecznego sposobu na leczenie tej uciążliwej choroby, najczęściej polega ona na dużej samokontroli osoby chorej, która powinna unikać światła słonecznego, gdyż może spowodować, że liszaj nawróci. Kontrolując objawy, powinno przyjmować się leki najczęściej przeciwzapalne i sterydowe, stosować maści i pudry chroniące skórę, aby łagodna odmiana choroby nie przeistoczyła się w tą ostrą. W przypadku leczenia szpitalnego stosuje się leczenie objawowe oparte na lekach hamujących oraz zapobiegających aktywności systemu odpornościowego człowieka, podaje się również leki immunosupresyjne oraz środki przeciwmalaryczne. Liszaj rumieniowaty na dzień dzisiejszy jest chorobą nieuleczalną, natomiast istnieją sposoby na kontrolowanie choroby. Na bieżąco prowadzone są badania naukowe dotyczące genezy liszaja oraz określenia molekularnych mechanizmów odpowiedzi immunologicznej oraz samego zapalenia w celu ustalenia nowych metod terapii.

Odmiana przewlekła (ogniskowa) – inaczej DLE, autoimmunologiczne zjawiska są słabo widoczne, jednak stanowią ważną rolę patogenetyczną, u większości chorych pojawia się nadwrażliwość na światło słoneczne. Liszaj ten wywołuje na skórze zapalne nacieki czerwonobrunatne, dobrze ograniczone i o nierównej powierzchni.

Wykwity rozprzestrzeniają się obwodowo oraz zanikają od środka. Po ich ustąpieniu pozostaje blizna zanikowa. W miejscu zlewania się wykwitów powstają większe ogniska. Najczęstsze miejsca, w których występuje liszaj: twarz – w kształcie motyla na nosie i policzkach; małżowina uszna; owłosiona skóra głowy. Schorzenie ma przewlekły charakter, okresy zaostrzenia obserwuje się wiosną i latem. Jest to spowodowane niekorzystnym wpływem słońca. Niestety liszaj zawsze pozostawia blizny, w leczeniu stosowane są preparaty przecimalaryczne, maści steroidowe, leki światłochłonne oraz witamina PP.

Odmiana narządowa (układowa) – inaczej SLE, jest to liszaj o wyraźnie widocznym podłożu autoimmunologicznym, we krwi znajdują się autoprzeciwciała przeciw elementom składowym własnych tkanek, szczególnie przeciw jądrom komórkowym. Wysokie miano tych przeciwciał potwierdza rozpoznanie. Typowe objawy to: rumienie skóry twarzy w kształcie motyla; wypadanie włosów; ziębnięcie; drętwienie palców dłoni; nadwrażliwość na światło; bóle stawowe; zmiany w nerkach; anemia; gorączka. Ta choroba skóry nie poddaje się łatwemu leczeniu, dlatego zazwyczaj odbywa się ono w szpitalu. Choremu podaje się kortykosteroidy oraz leki immunosupresyjne przy zmianach nerkowych. Rokowanie zależne jest od zajęcia narządów wewnętrznych.

«1 2 345 ... 9»