HIV

Trzy grupy HIV-1 zidentyfikowano w oparciu o różnice otoczki (env) regionu: m, n, i O. Grupa M jest najbardziej rozpowszechniona i jest podzielona na osiem podtypów klady (lub) na podstawie na całego genomu, które są geograficznie odrębne. Najbardziej rozpowszechnione są podtypy B (głównie w Ameryce Północnej i Europie), D (głównie w Afryce) i C (głównie w Afryce i Azji). Te podtypy tworzą gałęzie drzewa filogenetycznego reprezentującego rody z grupy M HIV-1. Współzakażenie z różnych podtypów powoduje krążących rekombinowane formy (CRF). Sekwencji DNA wirusa HIV-2 jest częściowo homologiczna z HIV-1, ale bardziej przypomina SIVsmm. Wiele ludzi z wirusem jest nieświadomych zakażenia wirusem. Ponadto, w 2001 r. tylko 0,5% kobiet w ciąży uczestniczyło w miejskich ośrodkach zdrowia, gdzie mogły robić badania i odbierać wyniki badań. Odsetek ten jest również jeszcze niższy w wiejskich ośrodkach zdrowia. Dawcy mogą być zatem nieświadomi zakażenia, produkty z ich krwi stosowane w medycynie i badaniach medycznych są regularnie sprawdzane na jego obecność.

HIV-1 testowany jest najpierw poprzez enzymatyczny test immunosorpcyjny (ELISA) do wykrywania przeciwciał przeciwko HIV-1. Okaz z nieaktywnym wynikiem z pierwszego testu ELISA jest uważany za HIV-negatywny, chyba że nastąpiła nowa ekspozycja na zakażonego partnera lub o nieznanym statusie zakażenia. Próbki z reaktywnym wynikiem testu ELISA są ponownie testowane w dwóch egzemplarzach. W przypadku gdy wynik testu albo duplikat jest reaktywny, wzór przedstawia się jako wielokrotnie reaktywny i przechodzi uzupełniające badania potwierdzające (np. IFA). Tylko próbki, które są wielokrotnie reaktywne w teście ELISA i pozytywne w IFA są uważane za HIV-pozytywne i wskazują na zakażenie wirusem. Jeśli chodzi o diagnostykę, kluczowe jest szybkie wykrycie zakażenia, gdyż długotrwałe zakażenie prowadzi do wyniszczania układu odporności.  Objawy kliniczne zakażenia dzielone są na: zakażenia wczesne, zakażenia objawowe i pełnoobjawowy AIDS.

Zakażenie wczesne może przebiegać bezobjawowo lub w postaci ostrej infekcji (50-90% zakażonych). Do ostrej infekcji dochodzi 2-8 tygodni od zakażenia, pojawia się gorączka i powiększenie węzłów chłonnych oraz bólu mięśni i stawów, po 10 dniach pojawiają się  przeciwciała anty-HIV.

Okres bezobjawowy trwa od 1,5 do 15 lat (średnio 8 lat), zakażenie nie daje żadnych dolegliwości, a chorzy zdolni są do prowadzenia normalnego życia.  Jedynym odchyleniem od normy jest obecność przeciwciał anty-HIV we krwi. Zakażenie objawowe to okres w którym dochodzi do zakażeń wskazujących na obniżenie odporności. Zalicza się do nich m.in. grzybicę jamy ustnej lub pochwy, półpasiec, choroby zapalne miednicy, gorączkę, biegunkę.

«12 3 456 ... 11»