Gronkowiec złocisty

Gronkowiec jest główną przyczyną zakażeń ran pooperacyjnych i zakażeń związanych z zamocowanymi w ludzkim ciele, na stałe urządzeniami medycznymi. Gronkowiec wywołuje również zatrucia pokarmowe poprzez uwalnianie do żywności enterotoksyny, oraz zespół wstrząsu toksycznego przez uwalnianie do krwiobiegu superantygenów. Dla większości chorób wywołanych przez gronkowca złocistego patogeneza jest wieloczynnikowa do tego stopnia, że trudno dokładnie określić rolę danego czynnika. Jednak istnieje korelacja pomiędzy szczepami wyizolowanymi od konkretnych chorób i ekspresji określonych czynników wirulencyjnych, co wskazuje rolę pełnioną przez nie w danej chorobie. Zastosowanie biologii molekularnej prowadzi do postępu w rozwikłaniu patogenezy chorób gronkowcowych. Gronkowce chętnie kolonizują ciała obce np. szwy czy igły.

Kolejnymi miejscami przez nie kolonizowanymi są wejścia do układu oddechowego, gronkowcowe zapalenie płuc jest bardzo często powikłaniem po grypie. Przy zakażeniu gronkowcem wystąpić mogą: podwyższona temperatura, obrzęk i nagromadzenie ropy w miejscu zainfekowanym, wystąpić również może martwica tkanek, może dojść również do zapalenia kości i szpiku kostnego. Bardzo niebezpieczne jest również dotarcie toksyn gronkowca do krwiobiegu, wówczas wystąpić mogą skutki śmiertelne. Komórki gronkowca złocistego ulegają ekspresji białek powierzchniowych, do białek gospodarza przyłączane są laminina i fibronektyna, które tworzą macierz zewnątrzkomórkowej powierzchni nabłonka i śródbłonka. Fagocytoza jest głównym mechanizmem zwalczania zakażeń gronkowcowych. Produkowane w jej procesach przeciwciała neutralizują toksyny. Nabyte w szpitalu zakażenie często jest oporne na antybiotyki (np. szczep MRSA), najczęściej mogą być one leczone wankomycyną.

«1 ... 8910 11